Ga naar de inhoud

Wereldkampioen en Depressief

Onlangs hebben meerdere topsporters zich uitgelaten over hun depressieve episoden. Een goede manier om zo’n onderwerp uit de taboesfeer te halen. Maar ook zonder een groot publiek kun je hier een bijdrage aan leveren. Zo zorgen we dat ook jongeren hier makkelijker over in gesprek gaan.

Vrijwel iedereen van 16 jaar of ouder kan zich nog wel de WK-finale van 2010 herinneren. De spanning, de teen van Casillas tegenover Robben. Uiteindelijk was het Andrés Iniesta die heel Nederland in rouw dompelde met zijn doelpunt in de verlenging. En dat terwijl hij een seizoen eerder nog kampte met depressieve klachten. Later heeft hij hier openheid over gegeven, en ook wielrenner Alejandro Valverde durfde recent over zijn ziekteperiode met depressieve klachten te vertellen. Als je verder zoekt vind je veel meer voorbeelden, zoals Michael Phelps en Serena Williams, die dit ook hebben meegemaakt. Wat een mooi voorbeeld voor jongeren wanneer meer, ook niet beroemde, mensen hierover open over zouden durven en mogen zijn.

Op het eerste gezicht lijkt het vreemd om dergelijke topsporters te horen over somberheid en het onvermogen om te kunnen genieten: ze zijn rijk, beroemd, geliefd en staan aan de top van wat mogelijk is in hun professionele carrière. Maar wanneer duidelijk wordt dat het ontwikkelen van een depressie meer te maken heeft met zaken als (chronische) stress, druk, slecht slapen, piekeren en grote veranderingen, dan valt alles ineens een stuk beter op z’n plaats. Dan vallen alle materiële en oppervlakkige dingen weg, en wordt ineens reëel contact, vrije tijd en rust essentieel.

Zelf zie ik regelmatig jongeren op mijn spreekuur met stress of somberheid. Veel van deze jongeren willen of kunnen hier niet open over praten, thuis of met vrienden. Kortgeleden stond er in het NRC een artikel over de ‘stressgeneratie’ en de druk die jongeren tegenwoordig voelen. Verzuim- en burn-outcijfers zijn gestegen. De precieze oorzaken hiervan zijn niet bekend, al denk ik zelf dat de smartphone hier geen geweldige rol in heeft gespeeld (zonder meteen de suffe arts te willen zijn die het liefst alle technologie verbrandt, want zelf app, Netflix en game ik ook).

Het is duidelijk dat er nog genoeg werk aan de winkel is om stress en somberheid te verminderen in Nederland. Lessen over geestelijke gezondheid op scholen zou een van mijn ideaalbeelden zijn, maar begin zelf eens door open te staan voor verhalen van je kinderen, vrienden, familie of anderen in je omgeving. Want in mijn ervaring kan één goed gesprek al de deur openen richting een positieve verandering. En dat voelt vast beter dan een gewonnen WK-finale, ooit hoop ik die vergelijking nog te kunnen maken.

Hajo Krol, Jeugdarts