Ga naar de inhoud
Zoeken

Donkere wolken

 

Afkicken van tabak in een heftige periode in je leven. Iets waar je hoofd niet naar staat? Of is dat iets waar je hoofd dan juist wel naar staat?

“Mijn zoon heeft een spierziekte”, zegt vader. Vader kijkt naar beneden. Hij slaat zijn ogen neer. Zweetdruppeltjes staan op zijn voorhoofd. Zijn mimiek kan ik niet zien, zijn gezicht zit voor een groot deel verstopt achter een zwart mondkapje. 

“We weten nog niet welke spierziekte het is. Hij wordt nu uitgebreid onderzocht en het kan nog wel een jaar duren voordat we weten welke spierziekte hij heeft. Het is alsof de grond onder onze voeten is weggevallen.” Ik hoor grote regendruppels en de ijzige wind tegen mijn raam slaan. Binnen is het behaaglijk warm, maar de rillingen lopen over mijn rug. De laatste keer dat ik Rafaël heb gezien was een paar maanden geleden. Rafaël was twee jaar geworden. Hij kon nog niet los lopen. Daarom had ik hem doorverwezen naar de kinderarts. “Ik ben blij dat de afspraak in levende lijve is” zegt vader. “Dit is niet iets wat ik telefonisch had willen bespreken.” Ik spreek vader over het traject dat is gestart. Ouders staan midden in de storm.

De vorige afspraak heb ik het met de moeder gehad over roken. Allebei de ouders roken. Buiten, dat wel, maar inmiddels is bekend dat ook buiten roken kinderen niet beschermt. Giftige stoffen uit de rook slaan neer op de huid en kleren van de roker. Als een ouder die buiten heeft gerookt vervolgens zijn kind aanraakt en oppakt komt het kind ook in aanmerking met de giftige stoffen. Vroeger was het advies: “roken, niet waar de kleine bij is”, nu is het advies: “niet roken”. Het is goed om stoppen met roken op meerdere momenten bespreken. Maar nu, na wat vader mij zojuist verteld heeft vraag ik me sterk af of ik roken op de agenda kan zetten. In zo’n stressvolle periode staat je hoofd niet naar stoppen met roken. 

Alsof vader mijn gedachten kan lezen, begint hij er ineens zelf over. “Ik wil graag stoppen met roken.” zegt hij. Ik geef hem een compliment voor het feit dat hij hulp wil. Hulp bij het stoppen met roken is geen overbodige luxe. Bij iemand die amfetamine, cocaïne, cannabis, xtc, paddo’s of lsd gebruikt vinden we een behandeling voor verslaving meer dan normaal. Iemand die rookt zou het maar op eigen kracht moeten kunnen. En dat terwijl cocaïne, cannabis, xtc, paddo’s of lsd minder verslavend zijn dan tabak. Tabak staat na heroïne en crack op de derde plaats van meest verslavende drugs. Vader vertelt dat hij vanaf zijn twaalfde rookt. Uit onderzoek blijkt dat 95% van de rokers voor zijn 24e jaar begint met roken. Men ziet roken als “eigen verantwoordelijkheid”. De meeste rokers beginnen met roken als ze kind zijn. Tegen de tijd dat ze volwassen zijn, zijn ze flink verslaafd. Als je dit weet besef je dat “eigen verantwoordelijkheid” nergens op slaat. Dat mensen roken is de schuld van de extreem verslavende werking van tabak (en de toevoegingen) en dat de overheid hier jarenlang veel te weinig aan heeft gedaan. Dat ik de schuld niet bij de roker zelf leg, maakt het een stuk makkelijker om het gesprek erover aan te gaan. Ik geef ouders altijd een stopadvies. Het voelt misschien betuttelend, maar ik doe het wel. Omdat een deel van de ouders op basis van enkel een stopadvies stopt. Vader staat open voor verdere ondersteuning en ik meld hem aan voor het programma “Rookvrije Ouders”. Een lijstje met mogelijke opties voor stoppen met roken meegeven kan ook, maar is veel minder effectief. 

Vader zit middenin misschien wel de moeilijkste periode van zijn leven. Als hij naar zijn zoon kijkt breekt mijn hart. Hij wil het beste voor zijn kind. Juist nu wil hij afkicken van zijn rookverslaving. Wat een held.

Rosanne van der Lugt, jeugdarts