Ga naar de inhoud

Het doel van het gesprek bepaal jij!

“Klopt het dat ik bij u een afspraak heb?”, vraagt een jongen als hij de deur van de spreekkamer opent. “Ja, dat klopt, wat goed dat je er bent”, zeg ik verrast. De jongen uit klas 4 op het voortgezet onderwijs is 10 minuten te laat, maar ik maak in mijn pauze graag tijd voor hem vrij.

“Hoe is het met je?” is mijn eerste vraag die ik zo open mogelijk probeer te stellen. Open, omdat ik een ontspannen sfeer wil creëren waarin hij niets moet vertellen, maar wel alles mag vertellen. “Wel goed” is zijn antwoord, op een toon die mij niet direct gerust stelt.

Met de antwoorden van de ingevulde vragenlijst in mijn achterhoofd weet ik welke zorgen er zijn. Ik wil deze alleen niet als leidraad voor het gesprek gebruiken en schuif mijn laptop aan de kant. De jongen zoekt weinig oogcontact, zit ineengedoken voor me en stelt zich afwachtend op. “Heb je het een beetje naar je zin op school?” vraag ik, waarop hij schouderophalend reageert. “Mwah, ik vind er niet zoveel aan.” Gedurende het gesprek blijkt dat hij er qua cijfers niet goed voor staat, hij weinig motivatie heeft en liever bezig is met chillen en gamen dan met naar school gaan. Hij wil niet blijven zitten, maar op de vraag hoe hij dit wil voorkomen heeft hij geen antwoord.

Ik laat het onderwerp los en ben geïnteresseerd in andere thema’s. We hebben het over vrienden, uitgaan, zijn thuissituatie en uiteindelijk over zijn ambities. Gedurende het gesprek wordt hij opener. Zijn houding verandert en hij krijgt een glimlach op zijn gezicht. We hebben het samen over zijn toekomstplannen en hij gaat stralen als hij daarover vertelt. Mooi om te zien hoe iemand kan veranderen in een gesprek: van gesloten onzekere jongen naar een open stoere knul met toekomstdromen. Ik laat hem vertellen en luister aandachtig. Hij weet heel goed wat hij wil gaan doen, waarom hij dat wil gaan doen en welke opleiding hij daarvoor nodig heeft. Waar ik aan het begin niet op zijn slechte schoolresultaten wilde doorvragen, haal ik het onderwerp nu terug. Ik zie de jongen nadenken. Zonder ook maar iets te zeggen lijkt hij tot het besef te komen dat zijn slechte cijfers hem niet gaan helpen bij het verwezenlijken van de dromen die hij zojuist heeft benoemd. Dit biedt een mooie opening voor afspraken die vanuit hemzelf komen. Het zijn niet mijn woorden dat hij beter zijn best moet doen, maar hij benoemt zelf dat hij toch iets meer wil gaan leren voor zijn toetsen. Hij noemt zelfs dat als hij leert, hij ook zeker weet dat hij een voldoende kan halen. Hij had de motivatie afgelopen periode niet, maar die is nu terug, aldus de jongen. Met een “dank u wel” geeft hij mij een hand aan het einde van het gesprek en ik wens hem veel succes. Als hij de deur achter zich dichttrekt verschijnt er een glimlach op mijn gezicht.

Werken met pubers is niet altijd makkelijk. In mijn ogen komt dat doordat pubers het leven op dat moment ook niet altijd als makkelijk ervaren. Ze krijgen te maken met veel keuzes, onzekerheden, dingen die van hen verwacht worden of die zij van zichzelf verwachten. Als jeugdverpleegkundigen kunnen we hen daarin ondersteunen, hen leren hoe hiermee om te gaan en ervoor zorgen dat zij zelf inzicht krijgen in hun eigen gedrag.
Want als we het hebben over ambities, dan is dat mijn ambitie. Jongeren bewust te laten worden over hun eigen leefstijl.

Annemieke Korver