Ga naar de inhoud

Dokter, u hangt dit toch niet aan de grote klok?

Met deze vraag sloot de vader zijn verhaal aan mij af. Baan kwijt, schulden, heftige ruzies thuis. Ik merkte dat hij twijfelde of zijn moeilijkheden bij mij veilig waren. Maar de spreekkamer is juist een plek waar je zonder angst je verhaal kunt doen. En hoe eerder je erover praat, hoe sneller het beter gaat.

“Dokter, u hangt dit toch niet aan de grote klok?”

Met deze vraag sloot de vader zijn verhaal aan mij af. Hij had me zojuist verteld wat er speelde: baan kwijt, schulden, heftige ruzies thuis. En het gedrag van hun peuter waar ze geen raad mee wisten. Wat krijgen deze mensen veel voor hun kiezen, dacht ik. Daarbij geen familie of vrienden in de buurt om op terug te vallen. Door zijn vraag merkte ik dat hij twijfelde of zijn moeilijkheden* bij mij veilig waren. Dat is niet nodig, maar ik zie die onzekerheid regelmatig. Sommige ouders verbergen zelfs angstvallig hun problemen. Hoe komt dat en is dat verstandig?

Waarom ouders soms liever zwijgen.

Veel mensen willen liever niet de vuile was buiten hangen. De dingen waar je mee tobt, waar je niet trots op bent of waar je ‘s nachts van wakker ligt. Die leg je niet zomaar even op tafel. Het is spannend en je voelt je kwetsbaar. Zo hoorde ik van een moeder dat ze heel lang dacht: ze kunnen me toch niet helpen. En wat als ze vinden dat ik het niet goed doe? Of dat ik raar ben? Ik ga dit zelf wel oplossen. Maar iedereen weet wat er gebeurt met een berg vuile was die je niet krijgt weggewerkt. Juist ja, die wordt groter. Totdat mensen om je heen zich zorgen gaan maken. Vaak hoor ik van ouders dat ze bang zijn: ben ik een slechte ouder? Wat als ze erachter komen? Halen ze dan mijn kinderen weg? Of moet ik van alles wat ik niet wil? Al deze gedachten kunnen je tegenhouden.

Wat heb ik eraan als ik mijn problemen wél bespreek?

Het lucht op. Je staat er niet meer alleen voor. Iemand denkt met je mee. Samen bekijk je wat in jouw situatie zou kunnen helpen. Dan nog iets: hoe eerder je praat, hoe sneller het beter gaat. Je voorkomt dat je geldproblemen zo groot worden dat je puber wel kan fluiten naar zijn nieuwe schoenen. Hij schaamt zich kapot voor zijn versleten kleren. Of dat de spanning in huis zo hoog oploopt dat je kleuter never nooit meer wil slapen. En die wallen onder je ogen waren al zo groot. Of dat je baby van ellende stopt met groeien. Hoeveel keer kan je vader- of moederhart breken? En zijn de problemen toch uit de hand gelopen? Dan geldt: beter laat dan nooit.

Wat kan ik doen als ik thuis moeilijkheden heb?

Praat erover met iemand die jij vertrouwt. Besef dat het normaal is om steun te vragen in een lastige periode. Als je arts of verpleegkundige je vraagt hoe het thuis gaat, wees dan open. Zij vragen het zodat ze kunnen meedenken. Regelmatig denk ik: wat ben ik blij dat je daar nú mee komt. Daardoor kan ik je zoveel beter op weg helpen. En vooral: houd je kinderen voor ogen. Wees de moedige mama of papa die zij nodig hebben.

Als ik bij de dokter aan de bel trek, weet straks de school het dan ook?

Nee, dat gebeurt niet. Elke arts en verpleegkundige heeft medisch beroepsgeheim. Dat betekent dat ze jouw verhaal absoluut niet mogen delen met een ander. Tenzij jij daar toestemming voor geeft. Misschien wil je arts met iemand overleggen om erachter te komen wat de beste hulp is voor jou of je kind. Of om af te spreken wie wat doet. Maar: nooit achter jouw rug om. En de arts moet uitleggen wát zij precies met een ander wil bespreken en waarom. Zodat jij weet waar je ja of nee tegen zegt. De wet zegt dat alleen in uitzonderlijke situaties het beroepsgeheim doorbroken mag worden. Er moet namelijk altijd een plek zijn waar je zonder angst je verhaal kunt doen. De spreekkamer is zo´n plek.

*De vraag is mij echt gesteld, maar het verhaal is verzonnen op basis van wat ik zoal te horen krijg in de praktijk.

Wilma Hüpscher