Ga naar de inhoud
Zoeken

Het verhaal van Micha

 

De GGD deelt ervaringsverhalen van ouders die graag hun ervaringen met ziekte en gezondheid bij hun kinderen willen delen met andere ouders. Zij doen dit vanuit hun eigen ervaring en beleving als ouder. Op deze pagina vindt u de verhalen die door de ouders zijn verteld.

Micha van acht maanden werd op de crèche met mazelen besmet door een ouder kind op de kinderopvang dat niet gevaccineerd was. Vijf jaar later vertelt zijn moeder hoe ze terugkijkt op wat ze toen meemaakte.

Het begon allemaal met een telefoontje van de locatiemanager van onze crèche. Ze belde om te zeggen dat er een wat ouder kind van de BSO was geweest. Na een aantal dagen werd dat kind ziek, en het bleek dat zij mazelen had. Mazelen is hartstikke besmettelijk. En dan belt zo’n locatiemanager: “Schrik niet, dit en dat is er gebeurd. Er zouden kinderen ziek kunnen worden. Jouw kind was destijds ook aanwezig. Geen paniek, maar hou hem binnen en hou hem in de gaten.”
In het begin denk je nog, we zetten ons schrap en we zien wel. Maar hij werd zó ziek! En op het moment dat hij ook niet meer wilde drinken, dat hij totaal apathisch werd, realiseerden we ons dat het echt helemaal niet goed was. Dus dan weet je wel wat je te doen staat: je belt gewoon meteen het ziekenhuis. Daar hebben ze hem meteen opgenomen.

Nou ja, dan kom je in zo’n ziekenhuis en toen waren we daar aankwamen waren we nog niet eens in paniek eigenlijk. Het was een glijdende schaal. Maar in het ziekenhuis werd die afgrond ineens heel steil. Vanaf het moment dat we daar aankwamen maakte Micha geen contact meer. Hij was er gewoon niet meer. Er dreigde een hartontsteking en hij werd helemaal koud.

Ja, wat je dan denkt? Dat is voor iedereen anders, denk ik. Mijn man was vooral heel erg verdrietig dat ons kind, dat nog zo klein was, zó ziek was. Hij vond het afschuwelijk voor Micha. Dat vond ik natuurlijk ook, maar dat sloeg bij mij toch wel heel snel om in boosheid en frustratie. Het was al vrij snel duidelijk dat het echt afwachten was of Micha het zou halen. Ja, dan ben je gewoon kwaad, dan denk je: “Hoe kan dit?” Je weet gewoon, je kind op het kinderdagverblijf, en is daar besmet geraakt omdat ouders van een ander kind vaccineren niet zien zitten. Eigenlijk zie je op dat moment het leventje van je kind dat gewoon helemaal gezond was als een soort zand door je vingers glippen.  Dan heb je de frustratie van “deze infectie had voorkomen kunnen worden!”

Intussen lagen er nog meer kinderen van de crèche in het ziekenhuis.  Micha was niet de enige. En er waren ook kinderen ziek thuis. De ouders van het kind dat de ziekte had binnengebracht werden door de leiding ter verantwoording geroepen van “Joh, dit is er gebeurd op onze crèche. Micha ligt in het ziekenhuis en is er ernstig aan toe. Dit is dus wat er kán gebeuren, als jullie de keuze maken die jullie gemaakt hebben.”

Micha heeft het allemaal maar net overleefd.
We hebben nadien natuurlijk uitgebreid met de crèche gesproken. Ik heb dit voor de medewerkers altijd een drama gevonden. Die waren er ook echt kapot  van, het was niet hun schuld. Zo’n crèche doet wat ze kan doen binnen de wetgeving die er is. Maar ouders moeten erover praten. Iedereen moet beseffen dat dit gebeuren kan als je kiest om niet te vaccineren. Het gaat niet alleen om je eigen kind, maar ook om de kinderen van anderen.